Bedrijfsuitstapje Maatschappelijk Betrokken Ondernemen

De weergoden waren ons gunstig gezind. Geschoeid met sportschoenen ontmoetten wij, Hermien, Annemarie, Carla, Nienke, Liesbeth, Monica en ondergetekende elkaar op zorgcentrum Antrozorg. Vandaag gaan er 5 van ons met bewoners naar de Dierentuin Amersfoort en 2 van ons gaan pannenkoeken bakken op de dagbesteding. Er gaat ook begeleiding mee. Totaal 3. Onder de streep van de rekensom staat dat elke ‘vrijwilliger van Vogelbescherming Nederland’- want dat waren wij opeens – de taak kreeg met 1 bewoner op te trekken. Een paar uur.

Ik mocht me met een viertal collega’s laten transporteren naar het Dierenpark. Goed geregeld door Hermien en Antrozorg, dus wij hoefden tot dan toe niets. Bij het Dierenpark werden de bewoners ‘verdeeld’. Ik kreeg Peter. Met daarbij een korte gebruiksaanwijzing over Peter. In werkelijkheid heette Peter anders, maar omwille van de privacy geef ik de bewoners nu fictieve namen. Peter was van Turkse afkomst, man van ongeveer 40, werd al lange tijd niet meer door ouders of andere familie bezocht. Peter vond het allemaal leuk. Hoewel hij mij bij onze eerste ontmoeting een beetje sceptisch aankeek, pakte hij een uur later mijn hand. Of het eraan lag dat hij mij aardig vond of dat hij mij zag als mediator tot de snoepzak (het voorrecht was mij te beurt gevallen dat deze achter de rolstoel van Peter was gesitueerd), zal ik nooit weten. Praten kon Peter niet.

Niet alleen Peter was een onbestorven weeskind, ook Anton kreeg geen aandacht meer van anderen dan de beroepskrachten van Antrozorg aan wie de zorg over hem was toevertrouwd. En met zulke mensen mag je dan een paar uur optrekken. Ik vind dat een eer.

Aan Carla werd een dame gelinkt, die redelijk kon lopen. Maar pas als je haar daartoe aanzette, want anders liep ze geen stap. Ontroerend te merken dat je iemand door de aanraking van een milde hand op de rug uren kunt laten lopen. Nienke duwde een rolstoel van een dame, die haar enthousiasme over dit dagje-uit geregeld uitte door een schaterlach. Annemarie mocht Anton aan de arm nemen. Een heer die bij elke overgang van vloersoort angst had in het diepe te vallen. En er zijn veel overgangen van vloersoorten in het Dierenpark, dus je begrijpt dat Annemarie haar vaardigheden maximaal kon inzetten. Aan Hermien werd een jongeman toevertrouwd, die het enthousiasme van Hermien overnam zodra zij zich aan hem had voorgesteld.

Ontzettend leuk om je anders zo mooi-geschoeide collega’s in deze totaal andere setting te zien acteren!

We passeerden beren, flamingo’s, sneeuwuilen, apen en olifanten. Kalme beesten in een door mensen zorgvuldig geschapen habitat. Even vroeg ik me af wie er meer gevangen zat: de dieren of deze mensen, die nu eenmaal ‘de pech’ hadden als gehandicapte  te zijn geboren of verworden. Of zijn we in zekere zin allemaal ‘gekooid’, zoals Plato mooi uitdrukte in zijn stelling dat de menselijke ziel na zijn geboorte gevangen wordt in de kerker van zijn lichaam. Hierover zou ik nog uren kunnen uitwijden.

Onderweg filosofeerden wij met elkaar of wij dit beroep, het verzorgen van deze mensen die nu eenmaal full-time zorg nodig hebben, ook ambiëren, of juist niet. Daarover waren de meningen verdeeld. Intussen passeerden wij de struisvogels en even besefte ik dat ik op hen lijk: ik stop soms ook mijn kop in het zand voor leed. Het is goed om middels dit initiatief even over de rand te kijken van huis-, tuin- en keukengeluk en te realiseren dat het in het leven eigenlijk om heel andere dingen draait als waarover wij ons doorgaans druk maken.

Diep respect hadden wij voor de verzorgers die dag in dag uit de zorg voor deze, in onze ogen  beperkte mensen op zich nemen.

(de namen zijn gefingeerd, het uitstapje heeft echt plaatsgevonden)

Marianne – Amersfoort – voorjaar 2014

Share