Het onvermijdelijke is dan nu toch gebeurd! Verslag van een grappige ontmoeting

Ik heb een zakelijke afspraak om 11 uur in een sjiek restaurant in Nijkerk, met een meneer die ik nog niet eerder gezien heb. Ik ben namelijk bezig met het houden van een aantal interviews onder medewerkers van een organisatie (ivm het maken van een organisatiediagnose, om een advies te kunnen geven in het maken van een HR-professionaliseringsslag) en doe een onderzoek. In dat kader gebeurt het vaker dat ik vantevoren niet weet hoe mijn gesprekspartner eruit ziet.

Ik noem de meneer, met wie ik de ontmoeting vandaag zal hebben, voor het gemak even ‘Paul’ (in het echt heet hij anders).

Vijf minuten voor 11 arriveer ik in het restaurant en, zoals ik meestal doe, meld ik me bij de receptie met de mededeling dat ik om 11 uur een afspraak heb, met Paul. Ik stel daarbij de vraag of meneer er al is en, als hij er nog niet is, de receptionist bij zijn aankomst aan hem wil doorgeven dat ik er al ben en in het restaurant zit.

Mijn relaas aan de in prachtig zwart pak-met-gouden-knopen gestoken baliemedewerker (en dat met die hitte) werd onderbroken door een enthousiast roepende en vanuit het restaurant naar me toelopende meneer met reeds uitgestoken hand. “Bent u Marianne?”. Nou, dat moest hem dan zijn. Meneer voldeed niet aan de verwachtingen die ik had van het type medewerker van het type organisatie waarvoor ik de interviews houd, maar ik laat me graag verrassen. Voor me staat een meneer van zo rond de 55 met een hip brilletje en een nét niet meer bij zijn leeftijd passende jovialiteit, maar wel een bij zijn leeftijd passende buikomvang. Hij komt me iets te extravert over voor de functie die hij verricht. Op LinkedIn zag hij er bovendien anders uit, maar misschien had ik dan ook bij de verkeerde ‘Paul’ gekeken. Je gaat op zo’n moment aan alles twijfelen, maar niet aan het feit dat deze heer in zíjn agenda had staan dat hij om 11 uur een afspraak met mij zou hebben…

We zochten een zitplek. “Laten we maar buiten gaan zitten, tenslotte is het erg lekker weer”. Ik volg meneer en installeer mezelf aan een tafeltje naast een vijver met karpers. We bestellen 2 koffie en het gesprek begint.

Ik spreek de standaard openingszin uit: “Heeft u een goede reis gehad?” (intussen in mijn geheugen gravend waar deze meneer ookalweer woonde). “Ja, het was wel warm in de auto, maar ik ben er. Ik ben blij dat u de afspraak niet vergeten was, ik wilde u net een mail sturen”, antwoordde het heerschap. Ik dacht: Tuurlijk vergeet ik mijn afspraak niet, maar zei dat niet hardop. Mister bezwete uitbundigheid vervolgde: “Ik kom uit Emmen”. Ik: “Uit Emmen? Dan is Nijkerk niet echt een voordehand liggende plek om elkaar te ontmoeten?”. Meneer: “ach, ik ken het hier goed, het is mijn favoriete hotel, ik zal u straks de ruimte laten zien waar onze activiteiten normaliter plaatsvinden”.

We praten nog een paar minuten door. Intussen gaat mijn denktank als een razende tekeer. Wat klopt hier niet? En …als er inderdaad iets niet klopt, wat ga ik daar dan nu aan doen?? Ik: “Uhm, meneer, misschien een heel rare vraag, maar heet u Paul?”. Het werd stil. Zwijgen kon hij dus ook. Vaak liggen bepaalde competenties net verborgen onder het waarneembare oppervlak en komen ze pas aan het daglicht als je mensen net de juiste vraag stelt. “Nee, ik ben Piet en ik heb om 11 uur een afspraak met ene Marianne. Dat bent u dus!”. Ik barst maar in lachen uit, wat anders? “Meneer, dit is heel grappig, maar dit is een misverstand, we hebben geen afspraak met elkaar, ik heb een afspraak met Paul …”. Piet keek in zijn aantekenboekje en inderdaad kwam de achternaam van mij niet overeen met de achternaam van zijn afspraak. Pff.

De echte Paul stond intussen bij de receptie en was met de prachtige picollo in gesprek: “Ik heb een afspraak om 11 uur met ene Marianne, ik weet niet hoe ze eruit ziet, maar weet u of ze er al is?”. Ik loop net iets te joviaal, met uitgestoken hand naar hem toe en zeg: “Dag Paul, fijn dat u er bent, ik zat net op u te wachten!”

Marianne, 24 juli 2012

Share